Leren spelen is leren leven. Een kwestie van tijd

Eind 2019

Een willekeurig gesprek in huize Margo

Ben ik gek? Zit ik in een midlife? Kan ik wel deze keuze maken?

Claudia kijkt niet eens op, een hmm en ze gaat verder lezen in haar boek.

Mijn hoofd daarentegen draait overuren. Onrust is voor mij een gewoonte geworden in mijn leven. Een constante gevoel dat ik iets mis in het leven. Altijd opzoek naar iets nieuws, meer voldoening, verbinding en betekenis.

Nou heb ik alles wat mijn hartje begeerd. Een liefdevolle – soms niet luisterende- vrouw, een knusse woning, twee heerlijke – soms niet luisterende – honden, een hobby wat uitgegroeid is tot twee ondernemingen: BO!NK Theater, en De Kromme Haan, familie en vrienden om mij heen. Maar toch.

Mei 2020

Tot een klap op mijn hoofd, mei 2020. Alles lijkt wel in een reset te zijn gezet. Klachten van een hersenschudding zorgen ervoor dat ik niets kan. Ik kan niets maar toch voel ik mogelijkheden en zelfs als ik eerlijk ben vrijheid.

Ah daar zit mijn ‘silver lining’. Een metafoor voor optimisme in de gewone Engelse taal, wat betekent dat een negatieve gebeurtenis een positief aspect kan hebben

Ik voel ruimte.

Waarom ervaar ik juist nu vrijheid, zie ik mogelijkheden en voelt mijn leven van betekenis? Tijd is hier voor mij de sleutel geweest. Ik kreeg tijd om gewoon te zijn. En met deze tijd ging ik weer spelen. Kleuren, tekenen, schilderen, knippen, plakken, wandelen, knuffelen met de honden maar ook gewoon kopjes thee met mijzelf plus dagdromen. Allemaal dingen waar ik vroeger ook zo van kon genieten.

Even voor de goede orde ik romantiseer hier een hersenschudding, het is echt een slopende onzichtbare ziekte.

Ik zag er soms zo uit: en soms ook zo:

Hier een link met informatie.

En Margot Ros heft een boek geschreven plus diverse theaterlezingen hierover gegeven.

December 2020

Terwijl ik mij vertraagd door het leven heen beweeg zie ik om mij heen de drukte, de voor mij o zo bekende onrust bij andere. Hoe kan het toch dat we ons zo laten meeslepen? Ik zie om mij heen mensen die de connectie missen met zichzelf, met hun kinderlijke dromen. Niet huppelen door het leven en onverwachte wendingen maken maar racen van afspraak naar zoom meeting. Ze zijn gelukkig maar missen toch iets.

In de loop der jaren worden we verantwoordelijk en maken we beslissingen gebaseerd op ons verstand. We zijn gewend geraakt om te studeren en hard te werken.

Maar plezier, connectie met jezelf en het kind in je behouden kan je niet kopen. Er moet een hypotheek betaald worden, kinderen opgevoed worden, ouders waar je voor moet zorgen. Logisch dat wij ons verantwoordelijk gedragen.

We voelen ons zelfs schuldig als we wel een keuze maken wat een beetje uit de ban springt. Stabiliteit is ook veel voor te zeggen, maken wij onszelf wijs. Terwijl de dromen die wij hadden als kind, is juist wat ons betekenis geeft als we volwassen zijn.

Je hoort een kwartje vallen.

De onrust blijft bestaan als wij niet gehoor geven aan onze dromen. De onrust blijft bestaan als je altijd verantwoordelijk moet zijn.

Weet je het nog, spelen totdat het donker werd buiten, geen idee hebben van de tijd? Waar gaat dat gevoel heen? Waarom kunnen we het niet allebei hebben?

Margo chill. Je hoofd draait weer overuren. Zegt Claudia, met zuchtje en volgens mij zag ik haar ogen een klein rolletje maken. Ze nipt aan haar likeurtje. 

Ja we zijn op de leeftijd dat we samen af en toe een likeurtje drinken.

Ze vervolgt op filosofische wijze, laten we hierin niet alles op onszelf betrekken want ook wij zijn slachtoffer van de media geworden. TV, internet, social media. En ja, wij weten allemaal wel beter, en ja we doen er allemaal aan mee. Constant staan we aan, constant zijn wij aan het kijken bij de buurman. Als hij tenslotte een studie kan plus een gezin en carrière kan maken dan moet ik dat al helemaal kunnen. Daar heb jij ook last van.

En bedankt lief.

Januari 2022

Dry january

En nu, Ik loop met mijn honden in het bos. Ze genieten van de bladeren, van het zonnetje, ze snuffelen en ontdekken. Mijn honden zijn aanwezig in het bos. Ze doen niet aanwezig. Hier zit een groot verschil in. Zijn is in mijn ogen heel anders dan doen alsof je er bent. Door te spelen kan je niet anders dan aanwezig zijn. Door te spelen ontstaat er ruimte om te ontdekken.

Zijn en ruimte om te ontdekken is voor mij plezier en betekenis in je leven. Spelen voor mij de oplossing. Daar moet ik tijd voor vrijmaken.

Een goed voornemen voor 2022!

Doe mee met de Playgrounds op 6 februari voor meer ontspanning, creativiteit en plezier in je leven.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De Kromme Haan